İhlas Haber Ajansı (İHA) Şanlıurfa muhabirlerinin sahadan aktardığı bilgilere göre, Şanlıurfa’da geleneksel marangozluk mesleğini sürdüren ustalar, seri üretim ve teknolojik gelişmelere rağmen el emeği ürünler üretmeye devam ediyor.
Ekmek tahtaları, doğrama tahtaları, oklava, süs eşyaları, tahta beşik, işlemeli kapılar, çeyiz sandıkları ve aynalar hazırlayan ustalar, mesleğin gelecek kuşaklara aktarılmasında çırak yetişmemesinin önemli bir sorun olduğunu belirtiyor. Ustalar, ürünlere ilginin sürmesine rağmen geleneksel marangozluğun zamanla yok olmasından endişe duyuyor.
Teknolojik Gelişmeler ve Seri Üretim Vurgusu
Çin’in geliştirdiği teknolojik sistemlerle insan gücüne ihtiyacın azaldığına dikkat çeken çarşı ustalarından Bedih Karataş, mesleğe başladığı yılları hatırlatarak, "1976 yılında bu çarşıya girdim. 56 yıldan fazla olduğu bu çarşıda çalışıyorum. Bu çarşının tarihi bir özelliği vardır. Burada eskiden beri hep el işi yapılıyor. El işi ile ürünler üretiyoruz. Burada gördüğünüz bütün ürünler kendi el işimdir. Bugüne kadar iyi gittik. Fakat bundan sonraki süreçte fabrikalaşma oldu. Teknoloji geliştikçe el işi geri planda kaldı. Çin, işi neredeyse artık insana ihtiyaç kalmayacak noktaya getirdi. Bundan dolayı ister istemez gün gün işlerimiz düşüyor. Biz kendi gücümüzle katlanabildiğimiz kadar katlanacağız, işimizi, gücümüz yettiğince sürdüreceğiz. Üretmeye devam ederek, gidebildiğimiz kadar gideceğiz" dedi.
Marangoz ustalarından Mehmet Aleş ise "Ekmek tahtası, merdane, el yapımı çerezlik tabakları yapıyoruz. Şimdi eskisi gibi çırak yetişmiyor fakat el yapımı ürünler yine de rağbet görüyor, memnunuz, şükür ediyoruz" şeklinde konuştu.
Marangoz ustası Ahmet Demir de mesleğin zorluklarına değinerek, "Eskisi gibi çırak yetişmiyor. Bu mesleğimiz tozlu, dumanlı fakat bizim için eğlenceli geçiyor. Kıyma tahtası, kürsü, ekmek tahtaları, çocuk beşiklerini zevkle yapıyoruz. Müşteri ne isterse biz onu yapıyoruz" diye konuştu.
Uzman Görüşü / Editöryel Değerlendirme
Geleneksel zanaatların endüstriyel üretim karşısındaki durumu, ekonomik ve sosyolojik açıdan zanaatkârlığın dönüşüm süreçlerini, çıraklık kültürünün kaybolmasını ve yerel üretimlerin kültürel miras olarak korunması gerekliliğini gündeme getirmektedir. Seri üretim karşısında el emeğine dayalı mesleklerin sürdürülebilirliği, yerel ekonomiler ve ustalık aktarımı açısından önem taşımaktadır.
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
Kanunlara aykırı, konuyla ilgisi olmayan, küfür içeren yorumlar onaylanmamaktadır. IP adresiniz kaydedilmektedir.