İhlas Haber Ajansı (İHA) kaynaklarından alınan bilgilere göre, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY) lideri Nikos Hristodulidis, Avrupa Birliği'nin (AB) karşılıklı savunma hükmünün uygulanmasına yönelik görüşmelerin yeniden başlatılması amacıyla Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen'e resmi bir mektup iletti.

POLITICO'nun ulaştığı ve 20 Ekim tarihini taşıyan mektubun detayları Rum ve Yunan basınında geniş yankı buldu. Gönderilen metinde, Avrupa Birliği Antlaşması'nın 42'nci maddesinin 7'nci fıkrasında yer alan karşılıklı savunma yükümlülüğünün devreye sokulması talep edildi.

Savunma Hükmü ve Talepler

Hristodulidis mektubunda, ilgili maddenin uygulanması için müzakerelerin hızlandırılmasını, AB kurumlarında ele alınan öneriler hakkında bilgilendirme yapılmasını ve sonraki adımlar için somut bir takvim oluşturulmasını istedi. Akrotiri'deki İngiliz askeri üssüne mart ayında düzenlenen insansız hava aracı saldırısının ardından bu konunun yeniden öncelik kazandığı kaydedildi.

Rum yönetiminin 2026'nın ilk yarısında yürüteceği AB Konseyi dönem başkanlığı hazırlıkları kapsamında da konuyu gündeme getirdiği, nisan ayında Kıbrıs'ta yapılan gayriresmi AB liderler toplantısında mekanizmanın masaya yatırıldığı aktarıldı.

AB Üyeleri Arasında Uzlaşma Yok

Avrupa basınındaki değerlendirmelerde, üye ülkeler arasında karşılıklı savunma hükmünün işleyişine dair görüş ayrılıklarının sürdüğü ifade edildi. Özellikle İrlanda'nın bu konudaki çekincelerini koruduğu ve mekanizmanın önümüzdeki dönemde yapılacak AB liderler zirvelerinin ana gündem maddesi olması beklenmediği kaydedildi.

Avrupa Birliği Antlaşması'nın 42'nci maddesinin 7'nci fıkrası, herhangi bir üye devletin topraklarında silahlı saldırıya uğraması durumunda diğer üyelerin yardım ve destek sağlamasını öngörüyor. Ancak bu hüküm, tüm üye ülkelerin otomatik olarak askeri bir müdahaleye katılmasını zorunlu kılmıyor.

Uzman Görüşü / Editöryel Değerlendirme

Avrupa Birliği bünyesindeki karşılıklı savunma mekanizmaları, üye devletlerin dış politika ve güvenlik stratejilerinde ulusal egemenlik hassasiyetleri nedeniyle uzun süredir tartışmalı başlıklar arasında yer alıyor. Antlaşmanın ilgili maddeleri, NATO'nun taahhütleriyle paralellik gösterse de Birlik içindeki karar alma süreçlerinin oy birliği gerektirmesi uygulamada farklı yaklaşımların ortaya çıkmasına yol açabiliyor.